وصال

در ابتدا هیچ و نیست بودم ، اصلا نبودم ، مقتدرانه گفتی باش؛ هست شدم.

نقاش بی نقش ،نقش زدی وجودم را و با عنایت بی علتت گفتی بمان ؛ ماندم و غرق شدم در احساس بودن.

می دانم حکیمی ، پس عبث نیستم . کائنات تا به حال مرا نگاه داشته پس بیهوده نیستم.

سالها از هست شدنم می گذرد و تعلقات بر پایم زنجیر زده اند ، محکم چسبیده ام به زمین و تن خاکی ام.

داشته هایم را محکم گرفته ام و در آرزوی رسیدن به نداشته هایم گام بر میدارم و گاه می دوم.

وصال به معنای حقیقی کار من نیست ؛ زنجیر تعلقات گسستن ، پر گشودن ، تابی کران پرواز کردن در وجودت هست گشتن ،مرد می خواهد.

دل شب رنگ من در انتظار عبور از دهلیزهای نورانی امید به آینده  ،در آرزوی وصالت و در دور دست خیال ،گاه ثانیه ها را رنگی می بیند.

باید پاره کنم زنجیر تعلقات را ، رها کنم تن خاکی ام را.

شاید در آن روز که بی رنگ شوم ، مرا بخوانی

                                                           و بگویی بمان

                                                                           و مرا غرق کنی در احساس بودن

                                                                                                                     ماندن و یکی شدن.

  • 5 stars
    نظر از: حضرت مادر (س)
    1397/02/23 @ 07:19:13 ب.ظ

    حضرت مادر (س) [عضو] 

    سلام احسنت

  • 5 stars
    نظر از: خادم المهدی
    1397/02/22 @ 08:45:17 ق.ظ

    خادم المهدی [عضو] 

    زیبا نوشتی

  • 5 stars
    نظر از: پاک و منزه اهل پرواز
    1397/02/21 @ 07:46:59 ب.ظ

    پاک و منزه اهل پرواز [عضو] 

    سلام علیکم.
    پرواز مرد می خواهد..
    و می توان با توکل مرد میدان شد..

  • 5 stars
    نظر از: maryam.r
    1397/02/21 @ 04:26:02 ب.ظ

    maryam.r [عضو] 

    خدا به ما و شما معرفتش رو ازرانی کنه، ان شاء الله

نظر دهید

آدرس پست الکترونیک شما در این سایت آشکار نخواهد شد.

URL شما نمایش داده خواهد شد.
بدعالی
This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots.
عبارت تصویر را بازنویسی نمائید. (غیرحساس به حروف کوچک و بزرگ)